PRZYJACIEL BOGA

„Wiem, komu zawierzyłem i pewien jestem, że On mocen jest zachować to, co mi powierzono, do owego dnia” (II Tym. 1,12). Jego głos brzmiał silnie po arabsku. „Wiem, komu zawierzyłem” i mówił to z takim przekonaniem i szczerością, że słuchacze byli w pełni przekonani, iż on zna Tego, komu zawierzył.

„…Wiem, że mój Odkupiciel żyje i że jako ostatni nad prochem stanie” (Job. 19,25). Stojąc przed pięknym mauzoleum wzniesionym na pamiątkę króla Muhammada V w Maroku, przewodnik opowiadał nam o pięknym budynku, o stropie ze złota i marmurowych płytach, które kosztowały miliony dirhamów. Gdy skończył, Albert rzekł do niego bardzo poważnie: „Tak, a jutro zmartwychwstanie”. Przewodnik znikł w tłumie.

„Wiemy bowiem, że jeśli ten namiot, który jest naszym ziemskim mieszkaniem się rozpadnie, mamy budowlę od Boga, dom w niebie, nie rękoma zbudowany, wieczny” (II Kor. 5,1). Albert zdobył miejscowych słuchaczy tymi słowami w powiązaniu z Ewangelią Jana 14,1.       Chrystus i ja podróżowaliśmy z nim przez tysiące kilometrów do odległych wiosek. Siedzieliśmy w chatach z błota i w brudnych korytarzach, gdzie przebywały krowy i gęsi, lecz w miarę, gdy on mówił, brud, smród i nieczystości niknęły, a chwała Boża wypełniała miejsce.